Staande op de hoge
zandstenen rotsen
in Bastei
met nevel omgeven
de Elbe onder mij
onderga ik de pracht
en de kracht van de natuur

Het verleden komt over mij
overwelmt overstelpt me

Vorstendommen ontstaan en vergaan
Ze verrijken zich door
de armen te verarmen
en de gefortuneerden creëren een sfeer
zodat hun niets kan deren
Ze snoeven met decadente pronkstukken
verworven op de kap van de arme man
Ze verwijlen ontstijgen en
dreigen te slijten te verstrijken

Even sta ik terug op de rotsen
en dan tuimel ik 50 km verder
in het barokke Dresden van
August der Starke met het
Zwinger Paleis en zijn schilderijen
zelfs van in het Paradijs
en het vele porselein
Ik kom ook in de indrukwekkende
opera van Semper en dat zet zeker
geen demper op mijn gevoel
Ik zing er Liebestod uit Tristan en Isolde
overweldigd door mijn omgeving

En dan zie ik nazi’s in het Euthanasie
Instituut waar de zwakkeren moesten
wegkwijnen en verdwijnen
Gaskamers met een troostbrief achteraf
aan de nabestaanden met een fictieve
doodsoorzaak
Ik volg het gedenkpad met 14.751 kruisjes
tot bij de gaskamer van Sonnenstein

En plots zit ik middenin een
tapijtbombardement van de Engelsen
en Amerikanen die zich superieur wanen
Explosies die een orkaanachtige
vuurstorm veroorzaken

Opgelucht bevind ik me dan
terug in Bastei
Ik besef
Dresden is bijna compleet kapot
met 25.000 doden
Was dit nodig
Moesten zoveel onschuldigen sterven
Moesten zovelen het leven laten
enkel maar om de Duitse weerstand
te breken en het oprukkende Rode Leger
te demonstreren wat de geallieerden kunnen

Het was een catastrofe

Weer sta ik op de hoge rotsen in Bastei
heb een adembenemend uitzicht op
de Elbe en duik er naartoe
Die avond ben ik moe
en vraag me af
Waarom
Hebben mensen nog steeds niet geleerd
Kunnen mensen niet onthouden
nochtans rouwden er velen
Kan je nog in de spiegel kijken als de
lijken ook door jou zijn veroorzaakt

Voor velen is het te laat
Ze kunnen niet meer terug
Wat moet je als moeder tegen je kind zeggen
nu de wereld is zoals hij is
De zon komt op en gaat onder
dat nog wel
Maar de mensen hebben niet geleerd
niet onthouden
Ik sta in die prachtige natuur in Bastei
en voel me overwelmt door de schoonheid
weidsheid kracht en pracht
en mijn hart bloed om de waanzin
die nog steeds heerst
de waanzin van macht en geld
narcisme en egoïsme
Mijn hart bloedt

©Anke De Vrij 2025

(naar aanleiding van de reis naar Dresden met de senioren van KU Leuven)