Lentekriebels

In mei 2006, dus twintig jaar geleden, had men van het Mgr. Ladeuzeplein een heuse lentetuin gemaakt. Het was een heel ander zicht tegenover wat we gewoon zijn. Alhoewel ik het open plein ook niet mis vind. Maar ik hou toch vooral van levende natuur, en dat in alle seizoenen van het jaar. . Ik denk dus dat ik een seizoens-mens ben. Ik vind herfst wel mooi, omwille van de verkleurende natuur.

Maar ik voel me er ook altijd wat triest bij. De bladeren vallen af, de bomen zijn kaal en lijken in hun winterslaap wel of ze dood zijn. De dagen worden ook korter. En dan volgen de donkere wintermaanden, waar de nachten langer zijn dan de dagen. Dat werkt op het gemoed

van mensen. Het lijkt wel een afspiegeling te zijn van alles wat leeft, ook van ons leven.

Maar er zijn vier seizoen in een jaar. En dan komen de lente en de zomer.
En dat is mijn tijd, dat zijn mijn seizoenen: licht en zon, bloemen en planten. Ik herleef dan helemaal. Ik voel dat binnen in mij. Maar ik zie het ook rondom mij, bij de mensen die ik ontmoet. In het stadspark ligt het vol met kleurrijke, kwetterende jonge mensen. Studeren noemen ze dat. Of toch even weg van de proffen en de cursussen. Ze zien er blijer uit en mooier en liever en vredevoller. Of is dat alleen maar een droom van mij? Maar die droom komt dan wel vanuit een diep verlangen naar een wereld, een samenleving, waar mensen samen-leven in verbinding met elkaar. Een samenleving waar elke mens tot zijn recht komt, wie hij/zij ook is. En waar men respectvol en solidair met mekaar omgaat. Zo’n wereld dat zal een droom zijn. Het doet me onweerstaanbaar denken aan dat prachtig lied van Huub Ooosterhuis op muziek van Bernard Huijbers:

Als God ons thuisbrengt uit onze ballingschap, dat zal een droom zijn. Wij zullen zingen, lachen, gelukkig zijn. Dan zegt de wereld: "Hun God doet wonderen." Ja, Gij doet wonderen, God in ons midden, Gij onze vreugde. Breng ons dan thuis, keer ons tot leven, zoals rivieren in de woestijn, die als de regen valt, opnieuw gaan stromen. Wie zaait in droefheid, zal oogsten in vreugde. Een mens gaat zijn weg en zaait onder tranen. Zingende keert hij t'rug met zijn schoven. Als God ons thuisbrengt uit onze ballingschap, dat zal een droom zijn. 
Thuiskomen bij onszelf en bij elkaar, is dat niet waar we allemaal naar verlangen? Met ons verleden vol herinneringen. En voor mij mogen dat zowel de mooie als de minder mooie zijn. Want ze hebben ons getekend en gemaakt tot wie we nu zijn. En laten we dus maar met dankbaarheid kijken naar al het mooie en het goede en ook met heel veel mildheid naar al het andere. Daartoe worden we uitgenodigd op onze gezegende leeftijd. En daar zitten ook nu nog alle seizoenen in vervat: lente, zomer herfst en winter. Maar laat het nu even lente zijn met heel veel lentekriebels en zon en bloemen en van alles wat we samen kunnen beleven.
Als God ons thuisbrengt uit onze ballingschap, dat zal een droom zijn.

Willy Staessens, pastor
 

Laat ons vooral zingen om…om zoveel

Elke morgen en avond gaan de vogels tekeer alsof hun leven ervan afhangt. Dat is ook zo, zegt de bioloog: dat is territoriumdrift. Maar als het raam openstaat en de klanken golven binnen, opnieuw en opnieuw..., dat is toch prachtig, een onaardse schoonheid. Dichters zijn het, de vogels, ze moeten telkens weer adem halen, ze trekken spurtjes, ze praten in versregels, kort maar krachtig, maar zo welluidend… en de kleinste zingt nog het luidst... het winterkoninkje.

Wij mensen zetten troepen neer en afrasteringen, als we aan ons territorium denken, we vechten ervoor. De vogels zingen zichzelf een plek. Overleven dank zij de kunst: wij hebben het ook in ons, alleen nog niet als het over conflicten gaat. En toch, en toch, is het niet via de muziek dat Afrika zijn plek krijgt? Uitsluiting, corruptie en droogte en alle andere miserie, maar als je zingt vlieg je daarboven.

Zingen is van een grotere aanwezigheid, is een belofte die begint, en herinnering aan wat ooit was, is opvliegen en geloven dat het toch mogelijk is wat onmogelijk lijkt, en waar je van droomt. Dat weten ze in de kerken, dat weten ze op de feesten, dat weten ze bij het huilen. Zingen heeft een vleugelslag. Zingen komt van ver, soms van heel ver en gaat naar ver.

Er moet iemand zingen als je geboren bent, al zijn het die paar armen die nooit gezongen hebben en dat nu wel doen ‘Susa Nina, 't Hemelse hof in een arme stal, Susa Nina,. Of wat zingen moeders allemaal voor hun klein boeleke?

Zingen lost makkelijker op, als de lucht. Want er is zoveel dat zingt: de schaduw op de muur of op de grond. Een stem die wacht en luistert, zingt. Een beeld van licht en zon door een open poort. Lichtvlekken, en de kleuren die onverzadigbaar zijn, en de verhalen, even onverzadigbaar aanwezig in woorden, muren en de stap van mensen. En er moet iemand zingen als je dood gaat, bij jou en bij mij.

Zingen en niet vechten. Zingen om al wat was en is en komt en vandaag en morgen en de dagen daarna. Zingen tot de ander en om de ander. ‘Laat ons met elkander, laat ons met elkander zingen, prijzen, loven de Heer. Laat ons dat tezamen doen, zingen, prijzen, loven de Heer’. Zingen met een ander, niet vechten tegen de ander. Elk krijgt zijn plek, ieder ander heeft het recht om te bestaan. Ook ieder volk, waar ook en van welke kleur ook, krijgt zijn plek om te bestaan. Zelfs de mussen krijgen een schuilplaats voor hun broed. Maar die plek wordt ons gegeven! Het is een geschenk. En daarom zingen en niet vechten. Vechten is grijpen naar de ander, is grijpen naar de plek die aan hem ‘gegeven’ is, zoals wij die van ons hebben ‘gekregen’. Zingen en niet vechten om al het goede en het schone dat mensen voor elkaar kunnen zijn. Geen territorium dat bewaakt en afgebakend moet worden…, ‘want dit is van mij’. Maar een tuin met bloemen en planten en vogels en vrienden om mee samen te zijn. Een plek waar je meeleeft met wat de ander je aanbiedt aan vreugde en verdriet. En dus zingen !!!!!

Willy Staessens (naar Guido Vanhercke) .    

Spiritualiteit april 2024

Mild worden

Ik weet niet hoe dat bij jou is, maar ik als mijn eigen leven overdenk en ook dat van vele anderen overschouw, mensen die ik heb gekend, dan zijn we eigenlijk altijd dezelfde gebleven en toch ook weer niet. We zijn dezelfde, ik en jij met onze afkomst, onze opvoeding en ontwikkeling onze geschiedenis, met ons DNA zeg maar. Het is dezelfde persoon maar toch ook in ontwikkeling, en beïnvloed en getekend door alles wat we hebben mee gemaakt. En dat zijn zowel mooie dingen als heel pijnlijke. We zijn wie we zijn en we zijn geworden wie we zijn en zoals we zijn. Maar ik blijf ik en jij blijft jij, die unieke mens. Dat op zich is al een wonder, mogen worden wie we zijn!.

Er is groei en er is aftakeling. En op onze leeftijd beginnen we hier en daar wel de mankementen te zien en te voelen, onze beperkingen.
En soms kunnen we daar redelijk goed mee omgaan en soms helemaal niet. En dan zijn we verdrietig, een beetje dépri of zelfs opstandig. Dat hangt af van het moment en van de persoon.

Maar ik zie ook iets moois, bij mij en bij anderen. We worden milder. En dat is een genade omdat daardoor een hele last van ons schouders valt. We moeten veel minder en we kunnen veel minder. En het moet allemaal niet meer perfect zijn en van het beste. Gewoon is goed genoeg. En ik vind dat een enorme waarde. Toen ik jong was moest ik mijn best doen, altijd mijn best doen en eigenlijk nog meer mijn best doen. Zo was mij dat geleerd, met de paplepel ingegeven en opgedrongen. En dat is dan ook vaak mijn drijfveer geweest. Maar daar kan je moe van worden, zo moe dat je hét moe wordt. Tegenwoordig noemen ze dat een burn-out. Wij, in onze tijd, kenden dat woord nog niet. Maar ik ben gelukkig ooit iemand tegen gekomen (een wijze oude Trappistenmonnik) en die heeft bij mij een heel andere levenshouding gewekt. Hij zei me: “goed is beter dan best”. En als het ‘goed’ is waarom zou het dan ‘beter’ moeten worden om nog niet te spreken van best’. Als je tevreden kunt zijn met je leven zoals het is (en ook maar is) dan is het goed. Dan valt al die ‘Steberei’ weg. En word je mild voor jezelf, kijkend naar je mogelijkheden en naar je beperktheden. En ook dan kan er nog van alles groeien en bloeien in een mens. Maar het wordt je gegeven, je moet het niet meer ‘verwerven’. Er ontstaat dan ruimte voor dankbaarheid en mildheid. En op onze oude dag (ik mag dat toch zo zeggen op onze leeftijd) komt dat als een geschenk.

Willy Staessens, 1 maart 2024

Mild worden is de rijpste groei van de mens.
Het is zacht worden in je woorden
in de klank van je stem, in heel je zijn.
Wie mild wordt, heeft zichzelf overwonnen.
Een dankbare zucht van bevrijding welt uit je op.
Je houdt van mensen omdat je geleerd hebt van jezelf te houden:
niet zoals je zou willen zijn, maar gewoon zoals je écht bent.
En omdat zij zijn zoals ze zijn.

Karel Staes.

Spiritualiteit juni 2023

Aan de vruchten kent men de boom

De maartse buien en de aprilse grillen zijn al een tijdje overgewaaid. De lentebloesems zijn verdwenen, de paaseieren geraapt en verorberd. Nu kijken we uit naar de warmte van de zomer. De lange zonnige dagen waar alles groeit en rijpt. De tijd van vruchtbaarheid en overvloed.

Dat hopen wij, of liever dat hoop ik. Alles heeft zijn tijd, alle seizoenen eigen kleuren en accenten. Dat zie je in de natuur. En dat is niet anders in een mensenleven. Als we jong zijn dromen van… van alles wat we nog allemaal kunnen en zullen verwezenlijken. Als kind dat we politieman of brandweerman of piloot zouden worden of astronaut (maar dat bestond nog niet als wij kind waren). Maar ook als jongvolwassenen zouden wij het maken. En als we véél ambitie hadden zouden misschien wel de wereld veranderen... of toch een klein beetje.

Maar nu al onze ambities wat getemperd zijn, zijn we geneigd meer achterom te kijken dan vooruit. En misschien is dat niet zo verkeerd. Het is goed om onze afgelegde weg eens te overschouwen. En dat hoeft zeker niet alleen met spijt, met heimwee om wat niet meer is of niet meer kan. Want dat heimwee is er natuurlijk ook wel. Maar we kunnen ook achterom kijken om onze zegeningen te tellen.

Als ik naar mezelf kijk, dan is mijn weg helemaal anders gelopen als ik zelf had gepland en gedroomd. Er zijn heel wat dingen en vooral mensen op mijn weg gekomen, waar ik geen weet van had. Maar die mijn weg hebben bepaald en gemaakt tot de persoon, de mens die ik nu ben. Ik ben niet de weg gegaan die ik had gedroomd (bepaald), maar de weg heeft mij gaandeweg getoond waar ik moest gaan. En dat is best wel indrukwekkend. Zo veel onverwachte dingen en ontmoetingen met mensen. Niet spectaculair, helemaal niet, maar wel indringend, in-dringend. Ze zijn bij mij ingedrongen en zijn stuk voor stuk een deel van mij geworden.

Ik ben er dankbaar om, héél dankbaar. En daarom noem ik ze mijn zegeningen.  Maar dat is voor élk van ons het geval. Je moet er wel even voor stil gaan zitten. En moet de juiste bril op zetten. En kijken en zien naar je leven, naar al je zegeningen, naar al het mooie dat er is voorgevallen. Dat zijn ook bij jou geen spectaculaire dingen, soms heel gewoon en alledaags, maar mooi! En natuurlijk zijn er ook andere die we liever zouden willen wegmoffelen. Doe dat niet… kijk er ook maar naar, maar doe het met mildheid en mededogen voor jezelf en voor de andere. Alles samen vormen ze je leven zoals het is, zoals het nu is. Het zijn de vruchten van je boom, van je levensboom. En je weet… aan de vruchten ken je de boom. We zijn deze bijdrage begonnen met de lente. We zitten nu in de volle zomer en nadien komt de rijpe herfst. Tel je zegeningen maar en proef de rijpe vruchten.

Fruit, Fruit Mand, Druiven, Appels

Zomers van toen
Zijn groener en warmer
Zomers van nu
Zijn een tikkeltjes armer

Maar straks zijn de zomers
Van nu net zo groen
En zo warm
Want dan zijn het de zomers van toen.

(Toon Hermans)

Willy Staessens, 14 april 2023

Spiritualiteit april 2023

De Keizerskroon

Sprinkhanen hebben geen koning en toch trekken ze gezamenlijk en in goede orde op. (spreuk uit joodse wijsheid kringen). De bijbelse profeten waarschuwden voor de gevaren verbonden aan het koningschap.(1 Samuel 8,11-20). Een koning in die tijd is immers het symbool van absolute macht en heerschappij over alles en iedereen; met de verknechting en onderdrukking van dien. En toch... Toch blijven samenlevingen, zij  het op een beetje een andere manier, zich door geld, macht en prestige laten leiden.Wijsheid en profeten uit allerlei culturen worden al eeuwen genegeerd. Andere menselijke patronen lijken sterker. Hoe komt dat toch?

De Deense filosoof Kierkegaard vertelt een verhaal over de lelie en de vogel.

Er was eens een lelie, ze stond op een afgelegen plek aan een stromend beekje. Zij stond goed bekend bij een paar dovenetels en nog wat andere wilde bloemen daar vlak in de buurt. De lelie ging, volgens de waarheidsgetrouwe beschrijving van het evangelie, mooier gekleed dan Salomo in al zijn heerlijkheid. Bovendien was ze zorgeloos en blij de ganse lieve dag. Ongemerkt en vergenoegd vergleed de tijd, zoals het stromende water, murmelend voortkabbelend.

Maar toen gebeurde het dat op zekere dag een vogeltje bij de lelie op bezoek kwam. De volgende dag kwam het weer, bleef vervolgens een paar dagen weg, totdat het weer terugkwam. De lelie vond dat vreemd en onverklaarbaar. Onverklaarbaar dat die vogel niet op dezelfde plaats bleef, zoals de wilde bloemen, vreemd dat die vogel zo wispelturig kon zijn. Maar het verging de lelie zoals het zo vaak gaat: zij raakte juist steeds meer op de vogel verliefd omdat hij zo wispelturig was.

Dat vogeltje, dat was een nare vogel. In plaats van zich in de lelie te verplaatsen, in plaats van blij te zijn met haar schoonheid en blij met haar te zijn over haar onschuldige geluk, wilde de vogel indruk maken, met zijn eigen gevoel van vrijheid en door de lelie haar gebondenheid te laten voelen. En dat niet alleen, maar het vogeltje was bovendien een praatjesmaker. Het hing allerlei verhalen op, waar en onwaar. Hoe er op andere plaatsen ontzaglijk veel lelies waren van nog een heel ander soort schoonheid. Hoe daar plezier was en vrolijkheid, geuren en schitterende kleuren en een gezang van vogels, niet te beschrijven. Dat soort verhalen vertelde de vogel en telkens als hij zoiets vertelde besloot hij maar al te graag met de voor de lelie denigrerende opmerking dat zij, vergeleken met zoveel geweldigs, er niet uitzag. Ja, dat zij zo weinig te betekenen had dat het de vraag was met welk recht zij eigenlijk lelie genoemd werd.

Zo kreeg de lelie zorgen. Hoe meer zij luisterde naar de vogel, hoe meer zorgen zij kreeg. 's Nachts sliep zij niet rustig meer en 's morgens werd zij niet meer blij wakker. Zij voelde zich gevangen en gebonden. Het ruisen van de beek vond zij saai en de dagen lang. Zij begon zich met zichzelf bezig te houden en met haar levensomstandigheden, bezorgd over zichzelf - de hele dag door.

'Het kan best goed zijn', zei zij bij zichzelf, 'om af en toe eens, voor de afwisseling naar het ruisen van een beek te luisteren. Maar om dag in dag uit eeuwig hetzelfde te horen: dat is toch al te saai.' 'Het kan best prettig zijn', zei zij bij zichzelf, 'om af en toe eens op een afgelegen plek te verkeren, alleen. Maar om op deze manier je leven lang vergeten te zijn, geen gezelschap te kennen, behalve dan van brandnetels die voor een lelie toch eigenlijk geen gezelschap zijn: het is niet om uit te houden.' 'En om er dan zo schamel uit te zien als ik' zei de lelie bij zichzelf, 'zo onbeduidend te zijn, zoals het vogeltje van mij zegt. O, waarom ben ik toch niet op een andere plek terechtgekomen, onder andere omstandigheden, waarom ben ik eigenlijk geen keizerskroon geworden!'

Want dat had het vogeltje haar verteld, dat onder de lelies de keizerskroon als de mooiste werd beschouwd en dat alle andere lelies daar jaloers op waren. De lelie merkte helaas wel dat de zorgen zwaar op haar drukten maar dan sprak zij zichzelf verstandig toe. Alleen niet in die zin verstandig dat zij de zorgen van zich afzette maar zo dat zij er voor zichzelf van overtuigd raakte dat die zorgen terecht waren. 'Want' zei zij 'mijn wens is toch niet onredelijk. Ik verlang toch niet het onmogelijke: dat ik iets word wat ik niet ben, een vogel of zo. Mijn enige wens is een prachtige lelie te worden, eventueel de prachtigste.'

Ondertussen vloog het vogeltje af en aan. met ieder bezoek en ieder afscheid werd de onrust van de lelie gevoed. Ten slotte vertrouwde zij zich helemaal aan de vogel toe. Op een avond spraken ze af dat er de volgende morgen een verandering zou plaatsgrijpen en dat er een eind aan de zorgen zou worden gemaakt. De volgende morgen kwam het vogeltje vroeg. Het pikte met zijn snavel de aarde weg van de wortel van de lelie, zodat zij op die manier vrij kon komen. Toen dat gelukt was, nam de vogel de lelie onder zijn vleugel en vloog weg. Het was namelijk de bedoeling dat de vogel met de lelie naar de plaats zou vliegen waar die prachtige lelies bloeiden. Dan zou de vogel haar opnieuw helpen om daar geplant te worden en om te zien of door de verandering van plaats en de nieuwe omgeving het de lelie zou kunnen lukken om een prachtige lelie te worden in het gezelschap van al die anderen. Misschien zelfs een keizerskroon, waar ze allemaal jaloers op zouden zijn.

Sören Kierkegaard: Leren van de lelie en de vogel, pag 20-22 (1847)

Een verhaal dat naar de kern van de zaak gaat. Een bepaalde lelie wordt door een wispelturige vogel verleid om mee te vliegen naar een andere plaats waar veel mooiere bloemen zijn. Als zij meegaat zou ze even mooi kunnen schitteren als de keizerskroon. Op een bepaalde avond trekt de vogel de lelie uit de grond om mee te vliegen naar die andere plaats. De lelie haalt het niet. Kierkegaard wil laten zien dat door te vergelijken en te willen verschillen we ons menszijn verliezen, we er niet genoeg aan hebben mens te zijn. Door te vergelijken en op verschillen te focussen verliezen we het besef van mens te zijn en niet meer of anders te zijn dan andere mensen en andere levende soorten.

Hoe dan leven in dit dominante verhaal?

Het uitdagende vandaag is dat we het lelieverhaal voorbij zijn, ze is immers ten onder gegaan.

Met de brokstukken en in de brokstukken gaan staan met alles wat ademt en leeft en dan zien en voelen wat leven geeft, telkens weer opnieuw. Het verhaal van meer en anders, niet laten gebeuren. We kunnen gewoon blij zijn om wie we zijn en dankbaar dat we dat samen kunnen met anderen die ook blij zijn om wie ze zijn… niet meer en niet anders.

Willy Staessens, 12 februari 2023

Spiritualiteit februari 2023

Alles wordt nieuw

Het oude jaar is voorbij, het nieuwe net begonnen. Dan is het de tijd om te dromen en te wensen, voor onszelf en voor elkaar. Ik herinner me nog mijn kindertijd, toen we in de donkere nacht met ons vader ter kerke gingen naar de nachtmis. Wonderbaarlijk was dat, in de sneeuw of de vrieskou met een weidse open sterrenhemel! En wanneer we dan thuis kwamen door ons moeder vergast werden op een kop warme chocomelk met rozijnenbrood. Dat was onze kerstavond!.

En daarna stonden wij kinderen op de uitkijk, we keken uit naar het moment dat de postbode voorbij zou komen met van die schattige, kitscherige nieuwjaarskaartjes van familie, vrienden en kennissen. We telden ze, hingen ze op aan een rood lint. Ik weet het… dat is nostalgie.
Nu is het heel anders… er is veel meer glitter, overdaad en commercie waarin we worden ondergedompeld. Gezelligheid wordt dat soms genoemd. Maar is dat zo? En is dat wel voor iedereen?

Ondertussen weet ik dat er veel mensen zijn die deze tijd verfoeien, die hopen dat die kunstmatige en opgeklopte gezelligheid weer gauw voorbij zal zijn. En die hopen dat er weer mag uitgekeken worden naar het leven van alle dag, met zijn vreugde en verdriet. Met de donkere dagen die toch al wat lichter worden en wat langer duren (in januari-februari 3u33 min). En wat nog veel belangrijker is, de natuur is in verwachting en maakt zich klaar voor nieuw leven. Mag dat ook voor ons? Natuurlijk mag dat… en dat kàn ook. We kunnen ons daar voor openstellen, ons gereed maken, het laten gebeuren, over ons laten komen. Het gebeurt aan ons, alles wordt nieuw.

Niet dat het oude opnieuw gebeurt in een soort herhaling, maar het oude wordt nieuw en in het oude gebeuren nieuwe dingen, ontmoeten we nieuwe mensen, ontmoeten we de mensen nieuw. Je moet alleen aandachtig zijn: aandachtig kijken en aandachtig luisteren, met verwondering om al het mooie en waarom niet… ook om al het lelijke. Je zal versteld staan 'alles wordt nieuw'. Een lelijke stal onder de bomen wordt een huis, een thuis. Het is dààr waar mensen, wie ze ook zijn en even arm en kwetsbaar als ik, mekaar omarmen en ruimte geven. Ik wens het ons toe, ons dat ben jij en jij en jij en ik. Wij samen in onze seniorenclub.

Willy Staessens

Ik ben de stal. Ik sta onder de bomen
nog altijd van het wonder na te dromen.
 
Ik was al oud, je gaf geen cent voor mij,
een lelijk ding, - je liep me zo voorbij.
Ik was maar arm, bouwvallig en vol kieren.
Ik was alleen nog goed voor een paar dieren,
een luie ezel en een zieke os.
Het lekte door mijn dak, mijn deur zat los.
Er lag wat oud nat stro in een paar hoeken,
en verder viel er hier echt niks te zoeken.
 
Maar in die nacht, maar in die ene nacht
ben ik opeens door wonderen bedacht,
werd ik een huis dat koesteren mocht, verwarmen
en mensen, even arm als ik, omarmen,
werden wij samen onuitsprekelijk rijk
op deze aarde een hemeltje gelijk,
stond ik in’t licht van duizend nieuwe sterren,
kreeg ik bezoek van heinde en van verre,
hoorde ik liederen van lof en prijs
en had ik marmer aan als een paleis.
 
Ik ben de stal. Ik sta onder de bomen.
Ik heb het wonder naar mij toe zien komen.
Ik zie er uit zoals ik vroeger was,
een arme bouwval in verwilderd gras.
Maar ik straal leven uit naar alle zijden.
Ik ben het mooiste huis van alle tijden.

Michel van der Plas († 2013)

Spiritualiteit november 2022

Ieder vogel zingt zoals hij gebekt is

Na een lange hete zomer zitten we nu weer al volop in de herfst. Het is bijna 20 graden kouder. Dat voel je direct. Waar het toen te warm was en we de koelte of de schaduw opzochten, trekken we nu een warme trui aan of zitten we te bibberen. Het wisselen van de seizoen noemen we dat, wij mensen. Ook de natuur weet er van. De bladeren beginnen al serieus te verkleuren. En de vogels hoor je bijna niet meer. Ze kruipen weg met opgezette veren ter beschutting. Vogels en mensen; ze lijken op elkaar, denk ik dan. Ja en neen…. Want iedere vogel zingt zoals hij gebekt is. Elke mens heeft zijn eigen taal, een naam en een gezicht. Ieder heeft zijn eigen verleden met alles wat dat inhoudt aan vreugde en verdriet, zijn eigen verhaal vol ervaringen en herinneringen.

En wanneer je iemand ontmoet, liefst één tegenover één bv in de trein; dan duurt het niet lang of de verhalen komen. En als je dan met interesse en aandacht naar elkaar luistert, komt er vaak een nieuwe mens tevoorschijn, voller en echter dan ooit te voren. Een mens met een naam en een gezicht en een verhaal vol rijkdom van leven; vreugde en verdriet. Deze mens ben jij en jij en jijen jij en ik. Zo een ontmoeting gebeurt vaak…. zo maar, on the way, toevallig wanneer twee mensen elkaar ont-moeten. Dit is één van rijkdommen van onze club: elkaar ont-moeten, tegenkomen en elkaars levensverhaal aan-raken. Het heeft te lang geduurd dat we volgens Maggy in ons kot moesten blijven. Nu we weer wat meer vrijheid krijgen kunnen we mekaar weer zien en horen. Vóór of nà een of andere activiteit, op de trein of op een oude tram door Brussel. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, maar om verbinding te maken met andere mensen, verbondenheid te scheppen. Laten we dat dan maar doen zo veel als we kunnen. Elk heeft zijn plek, zijn waarde, zijn eigen kleur en stem. Ieder zingt zoals hij gebekt is. En dat is goed, dat geeft een méérstemmig koor.

Willy Staessens

Als afsluiter een klein schrijfseltje van mijn medebroeder Daniël (ooit nog hoofpastor in UZ) en een passend beeld van onze Vader Franciscus de grote mensenvriend (de mensen zeggen de grote dierenvriend)

Dag, klein vriendje,
Wat ben je mooi!
Wat zou je denken van een carrièreswitch?
Jij krijgt mijn nieuwe pij
en je wordt een gewone straatmus
zonder zorgen voor morgen.
En ik krijg jouw prachtig kleed
en word weer ridder
fier als een pauw
op weg naar –
tja, naar waar was dat ook weer?

Ach, lieve broeder,
laat mij maar in mijn haag
twitteren tot lof van mijn Heer.
Als je niet weet waarheen,
kom maar bij ons
en zing met ons mee.

Daniél De Rycke

Foto: standbeeld van Franciscus van Assisi, in Chicago IIlinois, door Frank C. Gaylord © Jim FrazierBron Kerknet

Spirtualiteit september 2022

Vrede en alle goeds

De laatste week van juni was ik even met vakantie in het Franse ‘la Moselle’, een onderdeel van de Elzas - Lotharingen te noordoosten van Metz. Een gebied met prachtige landschappen maar ook met een tragische geschiedenis. Eeuwenlang is hier gevochten en is deze streek wisselgeld geweest tussen de Duitse en de Franse invloedsfeer in vele oorlogen, die ontzettend veel mensenlevens hebben gekost. Een oud verhaal dat vandaag brandend actueel is met de oorlog in Oekraïne. In die streek vind je veel aanwijzingen van slagvelden en oorlogsmonumenten uit de oorlog van 1870, 1914 en 1945. Herinneringen aan trieste gebeurtenissen. Maar dit is niet de reden waarom ik hier over schrijf. Wél het plaatsje Valmunster. Ik zoek graag naar oude kerkjes, het liefst romaanse. En zo kwam ik terecht in Valmunster, bij l’ Église Saint Jean-Baptiste. Het Romaanse kerkje is gebouwd in de X° eeuw. 
Beneden op het dorpsplein was er een feest gaande.

Een dame die even de kerk binnenliep nodigde me uit en bracht me bij de burgemeester van het dorp van 820 inwoners. Een bijzonder feest was het. Op de plek waar zolang oorlogen waren gevoerd op de grens met Duitsland hadden ‘de inwoners van het dorp’ een vredesmonument opgericht. Veertien weekenden lang hadden ze er met zijn allen aan gewerkt.

De burgemeester zei: als kleine gemeente hadden we niet het geld maar wel de mensen om het te realiseren en het heeft enorme verbondenheid gecreëerd. En nu werden de burgermeesters uit de gemeenten rondom en van over de grens uit Duitsland uitgenodigd om de vrede en de nabuurschap te vieren. Elk sprak zijn eigen taal maar verstond perfect de boodschap. Niet zo ver daar vandaan staat het huis van Robert Schuman, de Frans-Luxenburger die in Duitsland had gestudeerd en die vlak na de oorlog aan vrede en verzoening heeft gebouwd tussen Duitsland en Frankrijk. Hij heeft de grondslag gelegd voor wat vandaag de Europese Gemeenschap is. Hij wilde de dodelijke kring van vergelding en dus oorlog na oorlog doorbreken. Hij bouwde met zijn Duitse vriend Konrad Adenauer aan een vredevolle samenleving. Beiden hadden dezelfde achtergrond: ze waren juristen, hadden aan dezelfde universiteiten gestudeerd, waren beiden christendemocraten. Ze waren allebei vertrouwd met de franciscaanse spiritualiteit als derdeordelingen. Misschien hebben die gemeenschappelijk elementen hen geholpen om dat nieuwe elan te vinden na WO II. Wanneer je het huis van Schuman bezoekt ben je onder de indruk van de soberheid van alles, het is een doodgewoon huis met keuken en stoof, een kleine slaapkamer met wat foto’s, zijn studeerkamer staat wel vol boeken en er is een vleugelpiano. Deze grote en belangrijke meneer leefde weg van alle luxe, én werkte graag zélf in zijn ‘potager’, zijn groentetuin. En dàt juist maakt hem voor mij zo sympathiek.

Het monument van de vrede in Valmunster wil het vredesideaal van Schuman voor Europa illustreren. Het is een vredesboom met aan de takken kindertekeningen die naar de toekomst verwijzen. Middenin die vredesboom staat een digitale klok, in de vorm van een hand, die het aantal uren en dagen aan geeft dat we in Europa in vrede leven. Met je hand op de klok kan je als het ware je handtekening zetten onder deze boodschap en ook dat wordt digitaal opgeteld.

Vrede is veel meer dan afwezigheid van oorlog. Vrede ontstaat wanneer de een naar de ander kijkt en luistert met interesse en belangstelling, wanneer de een de ander het leven gunt en een plek om te bestaan. En dan mag onze wens aan mekaar zijn:

‘Vrede en alle goeds’; ‘pace e bene’.

Willy Staessens

Spirtualiteit april 2022

Het is weer zover, alles wordt nieuw

Ik heb er naar uitgekeken al die grijze, donkere maanden lang. De dagen grijs en koud, en dan kruipt ge vanzelf achter uw stoof zouden ze vroeger gezegd hebben. Maar ook in deze tijd heeft een mens de neiging weg te kruipen. Zoals zo veel planten en dieren dat ook doen.

Misschien hebben we het wel van hen geleerd. Want wij mensen zijn toch ook een deel van die natuur. Ook al gedragen wij ons zo vaak als de heersers over moeder natuur. Alsof wij er kunnen en mogen mee doen wat wij willen en zoals het ons zint. Nochtans hebben wij alles ‘gekregen’ , zo maar. Niets is echt ‘van ons’ niets is ons bezit. Als we dat wat meer beseffen, dan gaan we heel anders kijken, met bewondering voor elke verrassing.

Ik loop graag door onze tuin… neen niet die ‘van mij of van ons’ maar de kruidtuin vlakbij, ‘den botaniken hof’. In de ene hoek staat een perkje met bloeiende dwergcyclamen, en her en der een bosje sneeuwklokjes. In een ander hoek bloeit al een hagelwitte camelia, en we zijn nog maar begin februari. Op vele plaatsen wachten de rode variëteiten om binnenkort weelderig open te barsten. Op de grote gazon onder majestueuze bomen priemen duizenden krokussen, wachtend op de eerste zon.

Dat is de ‘lente’ en die volgt op de winter. Ik ervaar in mijzelf een gevoeligheid voor het wisselen van de seizoenen. Wanneer ik al dat ontluikende leven zie word ik daar echt vrolijk van. Ik wil naar buiten, wil weer meer mensen zien om met hen die schoonheid te delen…een wandelingetje, een tochtje met fiets. Ook ik ontwaak en herleef, krijg er goed humeur van.

Ik hoop dat ik niet alleen ben. En dat het jullie allemaal een beetje meer in beweging zet om op ontdekkingstocht te gaan naar de vele wonderen van de natuur. Kijken met nieuwe ogen, naar de wereld, naar de natuur en waarom ook niet naar elkaar. Je zult er verwonderd van staan wat dat teweeg kan brengen. Je kan er zelf warm van worden…. Ja alles wordt nieuw.

Alles begon met God,
het water en het licht
en de mens en het vuur
en de liefde, het begon met God

En de mens met zijn ogen om de zon te zien
en te wandelen in het licht,
en in dat licht de and’re mens te zien
die met ham gaat.

En de vlam en het vuur dat ons verlicht en warmt
en het vuur dat brandt
en het kruid dat in de as opschiet,
begon met God.

En de mens met zijn handen
om een bloem te plukken
en te bouwen aan een huis
en te wonen met de kinderen,
naar Hem gemaakt.

A.Boone (Zingt Jubilatenr. 822)

Willy Staessens